wymowa dwuelementowa spółgłosek b’, p’, v’, f’, m’ powstała na skutek niejednoczesnych ruchów warg i języka, czyli opóźnienia się ruchu języka w stosunku do artykulacji warg. Na skutek tego opóźnienia po spółgłosce wargowej wyodrębnia się miękkość w postaci j lub spółgłoski szczelinowej (ź, ś, h, ch), np. pjasek / psiasek / pchiasek – ogp. piasek, bjało / bziało / bhiało – ogp. biało. W wymowie v’, f’ (> vź, fś) dochodzi najczęściej do zaniku wargowości, pozostaje więc tylko spółgłoska szczelinowa, stąd wymowa typu zino – wino, osiara – ofiara
